ز شکر عجز بیدل تا قیامت برنمی آیم

تنک کردیم برگ عیش ازین صحرای خوابیده

زحرف و صوت مردم بوی تحقیقی نمی آید

به هذیان کن قناعت از لب گویای خوابیده

به رنگ جاده منزل کرده ام در پای خوابیده