در آستین امیدم کف دعاست گره

سپند خوبش برآتش زدیم و خاک شدیم

هنوز بر لب ما عرض مدعاست گره

چو غنچه ای که شود خشک بر سر شاخی

چو سبحه تفرقه دل ز بس جنون اثرست

به ساز پیکرم از یکدگر جداست گره

زکار بسته بلند است قدر راست روان