چو سبحه تفرقه دل ز بس جنون اثرست

هنوز بر لب ما عرض مدعاست گره

چو غنچه ای که شود خشک بر سر شاخی

در آستین امیدم کف دعاست گره

به ساز پیکرم از یکدگر جداست گره

زکار بسته بلند است قدر راست روان

در آن بساط که نی قدکشد عصاست گره