در آن بساط که نی قدکشد عصاست گره

چو سبحه تفرقه دل ز بس جنون اثرست

به ساز پیکرم از یکدگر جداست گره

زکار بسته بلند است قدر راست روان

نفس مسوز به کلفت شماری اوهام

به قدر قطره درین بحر عقده هاست گره

چسان به عرض رسد حرف مدعا بیدل