به تار جاده این دشت نقش پاست گره

چو تار سبحه در این دامگاه حیرانی

فلک به کار من افکند هرکجاست گره

ز خویش مگذر و کوتاه کن ره اوهام

که غنچه گشت که آغوش گل نکرد ایجاد

به صبر کوش که اینجا گره گشاست گره

تعلق من و ما سهل نشمری بیدل