که غنچه گشت که آغوش گل نکرد ایجاد

فلک به کار من افکند هرکجاست گره

ز خویش مگذر و کوتاه کن ره اوهام

به تار جاده این دشت نقش پاست گره

به صبر کوش که اینجا گره گشاست گره

تعلق من و ما سهل نشمری بیدل

تاملی که به تار نفس چهاست گره