در رهگذر کیست که دامی ز بلا نیست

کس نیست که افتاده آن زلف دوتا نیست

چون چشم تو دل می برد از گوشه نشینان

همراه تو بودن گنه از جانب ما نیست

روی تو مگر آینه لطف الهیست