رنج بینش بود بیدل هستی موهوم ما

می کشد تمثال هم ساغر به چشم آینه

گرد عمر رفته هم از عالم دل جسته است

گر نفس پی گم کند بنگر به چشم آینه

مو شدیم از پیکر لاغر به چشم آینه