گرد عمر رفته هم از عالم دل جسته است

شسته ام عمری ست این دفتر به چشم آینه

گر همه وهم است بیداری ، طرب مفت خیال

می کشد تمثال هم ساغر به چشم آینه

گر نفس پی گم کند بنگر به چشم آینه

رنج بینش بود بیدل هستی موهوم ما

مو شدیم از پیکر لاغر به چشم آینه