بیچاره دل چه خون که ز هستی نمی خورد

خلقی ست محو خود به تماشای آینه

من نیز داغم از ید بیضای آینه

تنگ است از نفس همه جا، جای آینه

در عالمی که حسن ز تمثال ننگ داشت

ما دل گداختیم به سودای آینه