در عالمی که حسن ز تمثال ننگ داشت

من نیز داغم از ید بیضای آینه

بیچاره دل چه خون که ز هستی نمی خورد

تنگ است از نفس همه جا، جای آینه

ما دل گداختیم به سودای آینه

تاکی دل از فضولی حرصت الم کشد

زنگار نیستی مکن ایذای آینه