الفت سراغ جلوه به جایی نمی رسد

پیداست تیره روزی اجزای آینه

عمری ست از امید دلی نقش بسته ایم

گر حسن کم نگاه فتد وای آینه

حیرت دویده است به پهنای آینه

از محو جلوه طاقت رفتار برده اند

دستی به سر گرفته کف پای آینه