عمری ست از امید دلی نقش بسته ایم

کو حیرتی که گرم کند جای آینه

آنجا که صیقل آینه دار تغافلست

پیداست تیره روزی اجزای آینه

گر حسن کم نگاه فتد وای آینه

الفت سراغ جلوه به جایی نمی رسد

حیرت دویده است به پهنای آینه