کو حیرتی که گرم کند جای آینه

دل در حضور صافی خود نشئه رساست

حیرت بس است باده مینای آینه

آفاق شور ظاهر و مظهر گرفته است

آنجا که صیقل آینه دار تغافلست

پیداست تیره روزی اجزای آینه

عمری ست از امید دلی نقش بسته ایم