آنجا که صیقل آینه دار تغافلست

حیرت بس است باده مینای آینه

آفاق شور ظاهر و مظهر گرفته است

کو حیرتی که گرم کند جای آینه

پیداست تیره روزی اجزای آینه

عمری ست از امید دلی نقش بسته ایم

گر حسن کم نگاه فتد وای آینه