دل در حضور صافی خود نشئه رساست

زنگار نیستی مکن ایذای آینه

آنجا که دل طربکده عرض نازهاست

خوبان چرا کنند تمنای آینه

حیرت بس است باده مینای آینه

آفاق شور ظاهر و مظهر گرفته است

کو حیرتی که گرم کند جای آینه