آنجا که دل طربکده عرض نازهاست

ما دل گداختیم به سودای آینه

تاکی دل از فضولی حرصت الم کشد

زنگار نیستی مکن ایذای آینه

خوبان چرا کنند تمنای آینه

دل در حضور صافی خود نشئه رساست

حیرت بس است باده مینای آینه