چه گل چیند دماغ آرزو از نشئه تمکین

نه با صحرا سری دارم نه باگلزار سودایی

به هر جا می روم از خویش می بالد تماشایی

من و صد بزم مخموری دل ویک غنچه مینایی

در اول گام خواهد مفت گردون پی سپرگشتن

سجود آستانش از جبینم می کشد پایی