نبری ز خیال کسان حسد نکنی تخیل ظلم و کد

به غبار عالم جستجو ز چه یاس خسته نشسته ای

که به پیش پای تو یکدل است و هزار شیشه شکسته ای

که ز دستهای دعای بد به کمین تیغ دو دسته ای

سر وبرگ عشرت صد چمن به حضور غنچه نمی رسد

تو بهار رونق خلد شو ز همان دلی که نخسته ای