سر وبرگ عشرت صد چمن به حضور غنچه نمی رسد

که به پیش پای تو یکدل است و هزار شیشه شکسته ای

نبری ز خیال کسان حسد نکنی تخیل ظلم و کد

که ز دستهای دعای بد به کمین تیغ دو دسته ای

تو بهار رونق خلد شو ز همان دلی که نخسته ای

به حضور بارگه ادب ستم است دمزدن از طلب

تک و تازگرد نفس مبر به دری که آینه بسته ای