نفس از کشاکش مدح و ذم چقدر برآردت از عدم

مژه گر رسد به خم حیا چو خیال ز آینه جسته ای

نه قوی است مجمع طاقتت نه حواس رابطه جراتت

به کف تو وهم ازین چمن گل چیده داری و دسته ای

به تامل از چه گره خوری که چو رشته بگسسته ای

چه بلاست بیدل بی خبر که به ناله هرزه شدی سمر

همه راست درد شکست و تو که به بیدلی چه شکسته ای