چه بلاست بیدل بی خبر که به ناله هرزه شدی سمر

به کف تو وهم ازین چمن گل چیده داری و دسته ای

نفس از کشاکش مدح و ذم چقدر برآردت از عدم

به تامل از چه گره خوری که چو رشته بگسسته ای

همه راست درد شکست و تو که به بیدلی چه شکسته ای