لغزیده ای گر از همه بالا گذشته ای

در خاک ما غبار دو عالم شکسته اند

از هر چه بگذری ز سر ماگذشته ای

ای جاده ات غرور جهان بلند و پست

اشکی ست بر سر مژه بنیاد فرصتت

مغرور آرمیدنی اما گذشته ای

حرف اقامتت مثل ناخن است و مو