اشکی ست بر سر مژه بنیاد فرصتت

از هر چه بگذری ز سر ماگذشته ای

ای جاده ات غرور جهان بلند و پست

لغزیده ای گر از همه بالا گذشته ای

مغرور آرمیدنی اما گذشته ای

حرف اقامتت مثل ناخن است و مو

هر جا رسیده باشی از آنجا گذشته ای