همچو اشکم مایل آن آستان اما چه سود

زندگی دارد بلایی کاین قدر در سجده ای

هرزه بر خود چیده ای ای محو اسباب غرور

یکسر مو گر ز و هم آیی فروتر سجده ای

عشق می گوید ادب کن جبهه تر سجده ای

بر در دل چون نفس بوسی نشست ای نفس داغ

زحمت این آستانی بسکه لنگر سجده ای