عشق می گوید ادب کن جبهه تر سجده ای

هرزه بر خود چیده ای ای محو اسباب غرور

یکسر مو گر ز و هم آیی فروتر سجده ای

همچو اشکم مایل آن آستان اما چه سود

بر در دل چون نفس بوسی نشست ای نفس داغ

زحمت این آستانی بسکه لنگر سجده ای

هر طرف لبیک و ناقوس از تو بیتاب خروش