ورنه هرگه می کشی سر در ته پر سجده ای

هر طرف لبیک و ناقوس از تو بیتاب خروش

ای گزند کعبه و دیر از چه نشتر سجده ای

جرات پرواز خاکت را به گردون برده است

سرکشی چون شمع ، شبگیر غروری بیش نیست

می رسی تا صبحدم جایی که یکسر سجده ای

گر خم اندیشه ات بیدل گریبانی کند