سرکشی چون شمع ، شبگیر غروری بیش نیست

ای گزند کعبه و دیر از چه نشتر سجده ای

جرات پرواز خاکت را به گردون برده است

ورنه هرگه می کشی سر در ته پر سجده ای

می رسی تا صبحدم جایی که یکسر سجده ای

گر خم اندیشه ات بیدل گریبانی کند

می شود روشن که خود محرابی و در سجده ای