موی سپید پنبه گوش کسی مباد

ای موج اختراع چه آغوش کرده ای

دل نیست گوهری که به خاکش توان نهفت

آیینه است آنچه نمدپوش کرده ای

در خواب ، سیر صبح بناگوش کرده ای

لغزیده برجهات پریشان نگاهیت

خطی دگر شد آنچه تو مغشوش کرده ای