لغزیده برجهات پریشان نگاهیت

آیینه است آنچه نمدپوش کرده ای

موی سپید پنبه گوش کسی مباد

در خواب ، سیر صبح بناگوش کرده ای

خطی دگر شد آنچه تو مغشوش کرده ای

جزوهم چون حباب ندانم چه بار داشت

خم گشتنی که آبله دوش کرده ای