عرض گداز صد نگهست آب دیده ای

در دامن خیال تو دارد غبار ما

بی دست و پایی به ثریا رسیده ای

بر گریه ام نظر کن و از حسرتم مپرس

غافل مباد وصل ز فریاد انتظار

چشمی گشوده ایم به حرف شنیده ای

عبرت ز انجم و فلکم عرضه می دهد