بر بیاض گردن مینا خط پیمانه ای

سبحه تا باقی ست زاهد در شمار کام باش

ما و خط ساغری و لغزش مستانه ای

میکشان پیش از سواد چرخ و اختر خوانده اند

بر دوام صحبت هم چشم نتوان دوختن

آخر ای بی دانشان خویشیم یا بیگانه ای

دود دل عمریست بیدل می دهم پرواز و بس