جان سختی حرص اینهمه مقدور که باشد

رفتی چو می از ساغر و دیگر ننشستی

ای اشک دمی بر مژه تر ننشستی

زد بر کمرت بار دل این در ننشستی

نامحرمی عافیتت طرفه جنون داشت

پرواز هم افسرد و ته پر ننشستی