پرواز هم افسرد و ته پر ننشستی

جان سختی حرص اینهمه مقدور که باشد

زد بر کمرت بار دل این در ننشستی

نامحرمی عافیتت طرفه جنون داشت

ای قطره دماغت نکشد ننگ فسردن

خوشباش که بر مسند گوهر ننشستی

چون آتش ازین جاه که خاکست مآلش