ای سایه چنین پهن که چیده ست بساطت

خوشباش که بر مسند گوهر ننشستی

چون آتش ازین جاه که خاکست مآلش

گو شعله نبالیدی و اخگر ننشستی

آخر تو ز خاک آنهمه برتر ننشستی

بر مسند اقبال که جز نام ندارد

چون نقش نگین یکدوعرق ننشتی