آخر تو ز خاک آنهمه برتر ننشستی

چون آتش ازین جاه که خاکست مآلش

گو شعله نبالیدی و اخگر ننشستی

ای سایه چنین پهن که چیده ست بساطت

بر مسند اقبال که جز نام ندارد

چون نقش نگین یکدوعرق ننشتی

عالم همه افسانه تکلیف صداع است