این مزد مدان وعده هر آبله دستی

هر چند که اقبال کلاهم به فلک سود

بی خاک شدن نقش مرا نیست نشستی

کاری دگر است آنچه دلش حاصل جهد است

از معبد نیرنگ مگویید و مپرسید

ماییم همان سایه خورشید پرستی

گل کن به نم جبهه غباری که نداری