به تماشاگه فرصت نشوی محو فسردن

امل آشفت دماغت تو شدی غره که رستی

مثل موج گهر آینه دار است در اینجا

گره دام تو گردید کمندی که گسستی

نفس آیینه غبار ست درین کوچه که هستی

نگهی صرف تامل ننمودی چه کند کس

قدح ناز تو لبریز وداع است و تو مستی