قدح ناز تو لبریز وداع است و تو مستی

به تماشاگه فرصت نشوی محو فسردن

نفس آیینه غبار ست درین کوچه که هستی

نگهی صرف تامل ننمودی چه کند کس

دل ز انداز تو افسون تغافل نپسندد

به هوس چشمک نازی که تو آیینه به دستی

چو نفس مغتنم انگار پر افشانی وحشت