دل ز انداز تو افسون تغافل نپسندد

نفس آیینه غبار ست درین کوچه که هستی

نگهی صرف تامل ننمودی چه کند کس

قدح ناز تو لبریز وداع است و تو مستی

به هوس چشمک نازی که تو آیینه به دستی

چو نفس مغتنم انگار پر افشانی وحشت

که به گرد دو جهان آب زدی گر تو نشستی