در تغافل سخت تیغ بی نیامی داشتی

آمد آمد خاک مشتاقان به گردون می رساند

یک دوگام آنسوی تمکین طرفه کامی داشتی

کردی از اهل وفا یکباره قطع التفات

اینقدر خلوت پرست کنج ابرویت که کرد

چون نگاه بی نیازان سیر بامی داشتی

ما همان خاکیم اکنون انفعال از ما چرا