چون نگاه بی نیازان سیر بامی داشتی

کردی از اهل وفا یکباره قطع التفات

در تغافل سخت تیغ بی نیامی داشتی

اینقدر خلوت پرست کنج ابرویت که کرد

ما همان خاکیم اکنون انفعال از ما چرا

پیش زپن هم با همه تمکین ، خرامی داشتی

سوخت دل در انتظار گرد سر گردیدنی