پیش زپن هم با همه تمکین ، خرامی داشتی

اینقدر خلوت پرست کنج ابرویت که کرد

چون نگاه بی نیازان سیر بامی داشتی

ما همان خاکیم اکنون انفعال از ما چرا

سوخت دل در انتظار گرد سر گردیدنی

آخر ای بدمست گاهی دور جامی داشتی

تیغ هم بربیدل ما مد احسان بود وبس