اگر فقر از تو می نالد و گر جاه از تو می بالد

تبسم زیر لب چون موج تا کی در گهر پیچی

سواد مدعای نسخه هستی شود روشن

اگر بر هم نهی چشمی و طومار نظر پیچی

نه ای آتش چرا بیهوده بر هر خشک و تر پیچی

حجاب جوهر آزاد توست اسباب آزادی

همه پروازی اما گر بساط بال و پر پیچی