تبسم زیر لب چون موج تا کی در گهر پیچی

حریف آن میان نتوان شد از باریک بینیها

مگر از زلف مشکین تار مویی درکمر پیچی

تغافل چند خون سازد دل حسرت نگاهان را

سواد مدعای نسخه هستی شود روشن

اگر بر هم نهی چشمی و طومار نظر پیچی

اگر فقر از تو می نالد و گر جاه از تو می بالد