مگر از زلف مشکین تار مویی درکمر پیچی

گریبان تامل وسعت آبادی دگر دارد

به خود می پیچ اگر می خواهی از آفاق سرپیچی

حریف آن میان نتوان شد از باریک بینیها

تغافل چند خون سازد دل حسرت نگاهان را

تبسم زیر لب چون موج تا کی در گهر پیچی

سواد مدعای نسخه هستی شود روشن