منت خاک درت بر بصری نیست که نیست

روشن از پرتو رویت نظری نیست که نیست

ناظر روی تو صاحب نظرانند آری

سر گیسوی تو در هیچ سری نیست که نیست

اشک غماز من ار سرخ برآمد چه عجب