ناظر روی تو صاحب نظرانند آری

روشن از پرتو رویت نظری نیست که نیست

منت خاک درت بر بصری نیست که نیست

سر گیسوی تو در هیچ سری نیست که نیست

اشک غماز من ار سرخ برآمد چه عجب

خجل از کرده خود پرده دری نیست که نیست