جان چه باشدکه توان نذر توام اندیشید

دیده ای نیست که چون لاله ندارد رمدی

داغها در دل خون گشته مهیا دارم

کرده ام نذروفای تو پر ازگل سبدی

اینقدر تحفه نیرزد به قبولی و ردی

عافیت دوستی و پرورش هوش خطاست

نیست درمحفل تحقیق چو می با خردی