ای نسیم دم شمشیر شهادت مددی

جز خموشی که کس انگشت به حرفش ننهد

سخنی کو که ندارد ز زبان دست ردی

غنچه سر گره وهم تعلق تا چند

عرض هستی ست گزندی که علاجش عدم ست

نیست امروز به خود بینی ما چشم بدی

موج را عقد گهر کرد به خود پیچیدن